พลังงานทดแทน จากระบบปรับอากาศและเครื่องทำความเย็น
พลังงานทดแทน จากระบบปรับอากาศและเครื่องทำความเย็น
ประเทศไทยเป็นประเทศที่มีอากาศร้อน และจากการที่อุณหภูมิเฉลี่ยของโลกร้อนขึ้นอันเป็นผลมาจากปรากฏการณ์ก๊าซเรือนกระจก จากการใช้พลังงานในส่วนของการปรับอากาศในอาคารสำนักงาน บ้านเรือน และอาคารพาณิย์ต่างๆ เพื่มมากขึ้นอย่างรวดเร็ว
การใช้พลังงานในส่วนของเครื่องปรับอากาศเครื่องทำความเย็นต่างๆ ในอาคารพาณิชย์ เช่น โรงงานต่างๆ จะมีสัดส่วนการใช้พลังงานสูงแต่ไม่มีตัวเลขเป็นรายที่อ้างอิงได้ อย่างไรก็ตามในกิจการประเภทโรงแรม ยังมีการใช้พลังงานในส่วนของการทำน้ำอุ่น ทำให้ความต้องการพลังงานสูงมากขึ้น แนวทางในการลดการใช้พลังงานในส่วนของการทำน้ำอุ่นที่ สามารถดำเนินการได้อย่างเป็นรูปธรรม คือการใช้ความร้อนทิ้งจากระบบเครื่องปรับอากาศและเครื่องทำความเย็น เช่น ตู้แช่ต่างๆ ที่ใช้งานอยู่สำหรับกิจกรรมในการเก็บรักษาอาหาร การใช้พลังงานความร้อนเหลือทิ้ง (Waste heat recovery) จากระบบทำความเย็นเป็นพลังงานทดแทนการใช้น้ำมัน ก๊าซ หรือการใช้พลังงานไฟฟ้า จะช่วยลดภาระความต้องการใช้พลังงานได้ส่วนหนึ่ง บทความนี้เสนอข้อมูลทางเทคนิค แนวทางการใช้พลังงานทดแทนจากระบบปรับอากาศ (Air conditioning system) และตัวอย่างของระบบการทำน้ำอุ่นจากเครื่องทำความเย็นประเภทเครื่องปรับอากาศ
ความร้อนเหลือทิ้งจากระบบปรับอากาศ
ความสามารถในการทำงานของเครื่องทำความเย็นหรือระบบปรับอากาศถูกระบุหรือกำหนดโดยใช้ค่า Coefficient of Performance (COP) ค่า COP คือ อัตราส่วนของความร้อนที่ถูกดูดซับออกจากพื้นที่ทำความเย็นต่อความร้อนเทียบเท่าจากระบบเครื่องคอมเพรสเซอร์ เมื่อพิจารณาการทำงานของวัฏจักรทำความเย็น ปริมาณมาณความร้อนที่ถูกดูดซับจากพื้นที่ทำความเย็น (Refrigerated space) รวมกับความร้อนจากการอัด (Heat of Compressino) จะต้องถูกถ่ายเททิ้งออกจากระบบทำความเย็นโดยการระบายความร้อนทิ้งที่คอมเดนเซอร์ (Condenser) ชนิดระบบการระบายความร้อนที่คอนเดนเซอร์ จะถูกเรียกตามชื่อตามสารที่ใช้ระบายความร้อน สำหรับระบบทำความเย็นขนาดเล็กจะเป็นระบบระบายความร้อนด้วยอากาศ (Air-cooled condensing unit) เป็นส่วนใหญ่ ความร้อนที่ระบายออกนี้เป็นส่วนที่สามารถนำกลับมาใช้ประโยชน์ได้ในรูปของการทำน้ำอุ่นหรือน้ำร้อน โดยการใช้เครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนที่ใช้น้ำเป็นสารหล่อเย็น (Condensing medium) ต่ออนุกรมกับชุดพักลมระบายความร้อนที่มีอยู่แล้วของระบบ ปริมาณความร้อนที่ถ่ายเทให้กับน้ำเป็นส่วนที่เป็นพลังงานหมุนเวียนที่นำกลับมาใช้ประโยชน์ในลักษณะของฮีทปั๊ม (Heat pump) ปริมาณความร้อนส่วนที่นำไปใช้ประโยชน์เพื่อทำน้ำอุ่นนี้ขึ้นอยู่กับประสิทธิภาพของเครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนที่ใช้
ระบบการใช้พลังงานความร้อนเหลือทิ้งจากเครื่องปรับอากาศและเครื่องทำความเย็น
ระบบการใช้พลังงานความร้อนเหลือทิ้ง (Waste heat recovery system) จะประกอบด้วยส่วนประกอบหลัก 5 ส่วนคือ
1. เครื่องทำความเย็น หรือเครื่องปรับอากาศ (Refrigerating system or Air-conditioning system)
2. เครื่องแลกเปลี่ยนความร้อน (Heat exchanger)
เครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนที่ใช้ในระบบการทำน้ำร้อนจะมี 2 แบบ คือ
2.1 Tube Exchanger มีลักษณะเป็นท่อขดเหมือนคอยล์ (coiled pipe) ขออยู่ภายในท่อกลมด้านนอกซึ่งทำหน้าที่เสมือนถังน้ำหรือ casing สำหรับการแลกเปลี่ยนความร้อน ความร้อนจากสารทำความเย็นจะส่งผ่านผิวของคอยล์ไปยังน้ำ
2.2 Heat Plate Exchanger มีลักษณะเป็นแผ่นซึ่งมีโครงสร้างเป็นช่อง (Channels) ซึ่งสารทำความเย็นและน้ำไหลผ่านแต่ละช่องซึ่งวางอยู่ติดกัน ทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนความร้อนระหว่างน้ำและสารทำความเย็นซึ่งไหลอยู่ในแต่ละช่อง
3. ระบบท่อน้ำ (Water piping system)
ระบบท่อน้ำจะประกอบด้วย
3.1 ระบบท่อน้ำที่ต่อจากถังเก็บน้ำร้อนไปยังเครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนและท่อน้ำร้อนไหลกลับไปยังถังน้ำร้อน
3.2 ระบบท่อส่งน้ำร้อนไปยังจุดใช้งานต่างๆ เรียกว่าท่อจ่ายน้ำร้อน
3.3 ท่อน้ำไหลกลับ (Returen pipe) ซึ่งทำหน้าที่หมุนเวียนน้ำที่อยู่ในระบบท่อจ่ายน้ำร้อน แต่มีอุณหภูมิลดลงเนื่องจากการสูญเสียความร้อนผ่านผนังท่อขณะที่ไม่มีผู้ใ้น้ำร้อนจากท่อเป็นเวลานาน
3.4 ท่อน้ำเย็น (Water Supply) ทำหน้าที่ป้อนน้ำอุรหภูมิปกติจากท่อเมนประปาเข้าสู่ถังเพื่อชดเยน้ำร้อนที่ถูกไช้ไปในการใช้งานปกติ ในระบบท่อต่างๆ ข้างต้นจะต้องมีการติดตั้งปั๊มน้ำเพื่อส่งน้ำจ่ายไปยังส่วนต่างๆ ของระบบ
4. ถังเก็บน้ำร้อน (Water Storage tank)
ถังเก็บน้ำร้อนจะทำหน้าที่เก็บน้ำเพื่อป้อนสู่ระบบเครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนและจ่ายให้กับระบบท่อจ่ายโดยทั่วไปถังเก็บน้ำร้อนตามบ้านเรือนจะมีขนาดประมาณ 100 - 500 ลิตร ขึ้นอยู่กับปริมาณการใช้งาน โดยการคำนวณปริมาณการใช้น้ำต้องประเมินให้เหมาะสมกับจำนวนผู้ใช้น้ำและลักษณะการใช้น้ำ เช่นการอาบน้ำด้วยอ่างอาบน้ำจะมีการใช้น้ำประมาณ 75 ลิตรต่อคนต่อวัน หรือการอาบน้ำด้วยฝักบัวจะมีความต้องการใช้น้ำประมาณ 25 ลิตรต่อคนต่อวัน สำหรับถังเก็บน้ำร้อนในสถานประกอบการขนาดใหญ่ เช่น โรงแรม โรงพยายบาล จะมีขนาดตั้งแต่ 1,000 ลิตร ถึง 10,000 ลิตร
5. อุปกรณ์ควบคุมและระบบสายไฟฟ้า
ระบบการใช้ประโยชน์จากความร้อนเหลือทิ้ง จะต้องมีระบบควบคุมการทำงานของปั๊มเพื่อควบคุมการไหลของน้ำเวียนกลับ (Circulating pump) และปั๊มด้านจ่ายไปยังผู้ใช้ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสถานที่ติดตั้งระบบ อุปกรณ์ประกอบอื่นๆ เช่น เครื่องตรวจวัดอุณหภูมิน้ำในระบบท่อ เช่น เครื่องวัดอุณหภูมิแบบ Resistance Temperature Detector (RTD) ในระบบที่มีการใช้ประโยชน์จากแผงรับแสงอาทิตย์ร่วมกับระบบปรับอากาศ จะต้องมีระบบควบคุมอุณหภูมิชนิด Differential Themostat เพื่อควบคุมการไหลของน้ำในระบบการทำความร้อนจากแผงรับแสงอาทิตย์
ปริมาณความร้อนที่ได้จากระบบแลกเปลี่ยนความร้อน
ปริมาณความร้อนทางทฤษฏีทั้งหมดที่ต้องถ่ายเททิ้งจากระบบระบายความร้อนของเครื่องปรับอากาศที่ยกตัวอย่างข้างต้น สามารถประเมินได้โดยใช้ค่าความดันในคอนเดนเซอร์ที่ 2000 kPa ดังนี้
1. ค่า Enthalpy ของสาร R22 ที่ 2,000 kPa ที่อุณหภูมิไอร้อนยิ่งยวด (Superheated Temperature) 80ฺํ C = 290.64 kJ/kg
2. ค่า Enthalpy ของสาร R22 ที่ 2,000 kPa ที่สภาวะของเหลวอิ่มตัว (Saturated liquid) = 109.60 kJ/kg
3. ปริมาณพลังงานความร้อนที่ต้องถ่ายทิ้งทั้งหมดที่ระบบระบายความร้อนคำนวณจากพลังงานความร้อน = (ผลต่างของค่า enthalpy) x อัตราการ ไหลเชิงมวลของสารทำความเย็น = 181.04 x 0.0356 = 6.445 kw
ถ้าใช้ประสิทธิภาพในการแลกเปลี่ยนความร้อนของ Heat plate exchanger ที่ 20 - 30% ในการประเมิน ปริมาณความร้อนที่ใช้ประโยชน์ได้ในการทำน้ำร้อนจะมีค่าประมาณ 1.289 - 1.934 kW พลังงานความร้อนนี้จะถ่ายเทไปให้น้ำ อัตราการผลิตน้ำร้อนจากระบบจะขึ้นอยู่กับขนาดของปั๊มน้ำที่ใช้ ทั้งนี้ผู้ออกแบบระบบสามารถประเมินได้โดยพิจารณาขนาดของถังเก็บน้ำอุณหภูมิของน้ำที่ต้องการระยะเวลาที่เครื่องปรับอากาศ หรือเครื่องทำความเย็นทำงานในแต่ละวัน
ระบบการใช้พลังงานความร้อนเหลือทิ้งจากเครื่องปรับอากาศ หรือเครื่องทำความเย็นต่างๆ เป็นระบบที่ควรได้รับการส่งเสริมให้มีการใช้กันอย่างแพร่หลาย โดยเฉพาะในอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวที่เกี่ยวข้องกับสถานประกอบการประเภทโรงแรม หรือสถานที่ราชการที่มีการใช้น้ำร้อน เช่น โรงพยาบาลต่างๆ ระบบการใ้ความร้อนเหลือทิ้งมีข้อดีหลายประการคือ มีค่าบำรุงรักษาระบบต่ำ การติดตั้งระบบระบายความร้อนจะทำให้เครื่องปรับอากาศใช้พลังงานน้อยลง เพราะมีการระบายความร้อนที่ดีขึ้น และเป็นการลดการใช้พลังงานประเภทน้ำมัน ก๊าซ หรือไฟฟ้าในการผลิตน้ำร้อน ซึ่งเป็นพลังงานที่ประเทศไทยต้องนำเข้าจากต่างประเทศ
แห่ลงที่มาข้อมูล : ระบบทำความเย็นและปรับอากาศกับการประหยัดพลังงานวารสารระบบผลิตพลังงานทดแทนและการจัดการสิ่งแวดล้อม ศูนย์ปฏิบัติการวิศวกรรมพลังงานและสิ่งแวดล้อม คณะวิศวกรรมศาสตร์ กำแพงแสน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์นครปฐม โดย ผศ.ดร.กนกศักดิ์ เอี่ยมโอภาส อดีตหัวหน้าศูนย์ปฏิบัติการวิศวกรรมพลังงานและสิ่งแวดล้อม
ประเทศไทยเป็นประเทศที่มีอากาศร้อน และจากการที่อุณหภูมิเฉลี่ยของโลกร้อนขึ้นอันเป็นผลมาจากปรากฏการณ์ก๊าซเรือนกระจก จากการใช้พลังงานในส่วนของการปรับอากาศในอาคารสำนักงาน บ้านเรือน และอาคารพาณิย์ต่างๆ เพื่มมากขึ้นอย่างรวดเร็ว
การใช้พลังงานในส่วนของเครื่องปรับอากาศเครื่องทำความเย็นต่างๆ ในอาคารพาณิชย์ เช่น โรงงานต่างๆ จะมีสัดส่วนการใช้พลังงานสูงแต่ไม่มีตัวเลขเป็นรายที่อ้างอิงได้ อย่างไรก็ตามในกิจการประเภทโรงแรม ยังมีการใช้พลังงานในส่วนของการทำน้ำอุ่น ทำให้ความต้องการพลังงานสูงมากขึ้น แนวทางในการลดการใช้พลังงานในส่วนของการทำน้ำอุ่นที่ สามารถดำเนินการได้อย่างเป็นรูปธรรม คือการใช้ความร้อนทิ้งจากระบบเครื่องปรับอากาศและเครื่องทำความเย็น เช่น ตู้แช่ต่างๆ ที่ใช้งานอยู่สำหรับกิจกรรมในการเก็บรักษาอาหาร การใช้พลังงานความร้อนเหลือทิ้ง (Waste heat recovery) จากระบบทำความเย็นเป็นพลังงานทดแทนการใช้น้ำมัน ก๊าซ หรือการใช้พลังงานไฟฟ้า จะช่วยลดภาระความต้องการใช้พลังงานได้ส่วนหนึ่ง บทความนี้เสนอข้อมูลทางเทคนิค แนวทางการใช้พลังงานทดแทนจากระบบปรับอากาศ (Air conditioning system) และตัวอย่างของระบบการทำน้ำอุ่นจากเครื่องทำความเย็นประเภทเครื่องปรับอากาศ
ความร้อนเหลือทิ้งจากระบบปรับอากาศ
ความสามารถในการทำงานของเครื่องทำความเย็นหรือระบบปรับอากาศถูกระบุหรือกำหนดโดยใช้ค่า Coefficient of Performance (COP) ค่า COP คือ อัตราส่วนของความร้อนที่ถูกดูดซับออกจากพื้นที่ทำความเย็นต่อความร้อนเทียบเท่าจากระบบเครื่องคอมเพรสเซอร์ เมื่อพิจารณาการทำงานของวัฏจักรทำความเย็น ปริมาณมาณความร้อนที่ถูกดูดซับจากพื้นที่ทำความเย็น (Refrigerated space) รวมกับความร้อนจากการอัด (Heat of Compressino) จะต้องถูกถ่ายเททิ้งออกจากระบบทำความเย็นโดยการระบายความร้อนทิ้งที่คอมเดนเซอร์ (Condenser) ชนิดระบบการระบายความร้อนที่คอนเดนเซอร์ จะถูกเรียกตามชื่อตามสารที่ใช้ระบายความร้อน สำหรับระบบทำความเย็นขนาดเล็กจะเป็นระบบระบายความร้อนด้วยอากาศ (Air-cooled condensing unit) เป็นส่วนใหญ่ ความร้อนที่ระบายออกนี้เป็นส่วนที่สามารถนำกลับมาใช้ประโยชน์ได้ในรูปของการทำน้ำอุ่นหรือน้ำร้อน โดยการใช้เครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนที่ใช้น้ำเป็นสารหล่อเย็น (Condensing medium) ต่ออนุกรมกับชุดพักลมระบายความร้อนที่มีอยู่แล้วของระบบ ปริมาณความร้อนที่ถ่ายเทให้กับน้ำเป็นส่วนที่เป็นพลังงานหมุนเวียนที่นำกลับมาใช้ประโยชน์ในลักษณะของฮีทปั๊ม (Heat pump) ปริมาณความร้อนส่วนที่นำไปใช้ประโยชน์เพื่อทำน้ำอุ่นนี้ขึ้นอยู่กับประสิทธิภาพของเครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนที่ใช้
ระบบการใช้พลังงานความร้อนเหลือทิ้งจากเครื่องปรับอากาศและเครื่องทำความเย็น
ระบบการใช้พลังงานความร้อนเหลือทิ้ง (Waste heat recovery system) จะประกอบด้วยส่วนประกอบหลัก 5 ส่วนคือ
1. เครื่องทำความเย็น หรือเครื่องปรับอากาศ (Refrigerating system or Air-conditioning system)
2. เครื่องแลกเปลี่ยนความร้อน (Heat exchanger)
เครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนที่ใช้ในระบบการทำน้ำร้อนจะมี 2 แบบ คือ
2.1 Tube Exchanger มีลักษณะเป็นท่อขดเหมือนคอยล์ (coiled pipe) ขออยู่ภายในท่อกลมด้านนอกซึ่งทำหน้าที่เสมือนถังน้ำหรือ casing สำหรับการแลกเปลี่ยนความร้อน ความร้อนจากสารทำความเย็นจะส่งผ่านผิวของคอยล์ไปยังน้ำ
2.2 Heat Plate Exchanger มีลักษณะเป็นแผ่นซึ่งมีโครงสร้างเป็นช่อง (Channels) ซึ่งสารทำความเย็นและน้ำไหลผ่านแต่ละช่องซึ่งวางอยู่ติดกัน ทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนความร้อนระหว่างน้ำและสารทำความเย็นซึ่งไหลอยู่ในแต่ละช่อง
3. ระบบท่อน้ำ (Water piping system)
ระบบท่อน้ำจะประกอบด้วย
3.1 ระบบท่อน้ำที่ต่อจากถังเก็บน้ำร้อนไปยังเครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนและท่อน้ำร้อนไหลกลับไปยังถังน้ำร้อน
3.2 ระบบท่อส่งน้ำร้อนไปยังจุดใช้งานต่างๆ เรียกว่าท่อจ่ายน้ำร้อน
3.3 ท่อน้ำไหลกลับ (Returen pipe) ซึ่งทำหน้าที่หมุนเวียนน้ำที่อยู่ในระบบท่อจ่ายน้ำร้อน แต่มีอุณหภูมิลดลงเนื่องจากการสูญเสียความร้อนผ่านผนังท่อขณะที่ไม่มีผู้ใ้น้ำร้อนจากท่อเป็นเวลานาน
3.4 ท่อน้ำเย็น (Water Supply) ทำหน้าที่ป้อนน้ำอุรหภูมิปกติจากท่อเมนประปาเข้าสู่ถังเพื่อชดเยน้ำร้อนที่ถูกไช้ไปในการใช้งานปกติ ในระบบท่อต่างๆ ข้างต้นจะต้องมีการติดตั้งปั๊มน้ำเพื่อส่งน้ำจ่ายไปยังส่วนต่างๆ ของระบบ
4. ถังเก็บน้ำร้อน (Water Storage tank)
ถังเก็บน้ำร้อนจะทำหน้าที่เก็บน้ำเพื่อป้อนสู่ระบบเครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนและจ่ายให้กับระบบท่อจ่ายโดยทั่วไปถังเก็บน้ำร้อนตามบ้านเรือนจะมีขนาดประมาณ 100 - 500 ลิตร ขึ้นอยู่กับปริมาณการใช้งาน โดยการคำนวณปริมาณการใช้น้ำต้องประเมินให้เหมาะสมกับจำนวนผู้ใช้น้ำและลักษณะการใช้น้ำ เช่นการอาบน้ำด้วยอ่างอาบน้ำจะมีการใช้น้ำประมาณ 75 ลิตรต่อคนต่อวัน หรือการอาบน้ำด้วยฝักบัวจะมีความต้องการใช้น้ำประมาณ 25 ลิตรต่อคนต่อวัน สำหรับถังเก็บน้ำร้อนในสถานประกอบการขนาดใหญ่ เช่น โรงแรม โรงพยายบาล จะมีขนาดตั้งแต่ 1,000 ลิตร ถึง 10,000 ลิตร
5. อุปกรณ์ควบคุมและระบบสายไฟฟ้า
ระบบการใช้ประโยชน์จากความร้อนเหลือทิ้ง จะต้องมีระบบควบคุมการทำงานของปั๊มเพื่อควบคุมการไหลของน้ำเวียนกลับ (Circulating pump) และปั๊มด้านจ่ายไปยังผู้ใช้ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสถานที่ติดตั้งระบบ อุปกรณ์ประกอบอื่นๆ เช่น เครื่องตรวจวัดอุณหภูมิน้ำในระบบท่อ เช่น เครื่องวัดอุณหภูมิแบบ Resistance Temperature Detector (RTD) ในระบบที่มีการใช้ประโยชน์จากแผงรับแสงอาทิตย์ร่วมกับระบบปรับอากาศ จะต้องมีระบบควบคุมอุณหภูมิชนิด Differential Themostat เพื่อควบคุมการไหลของน้ำในระบบการทำความร้อนจากแผงรับแสงอาทิตย์
ปริมาณความร้อนที่ได้จากระบบแลกเปลี่ยนความร้อน
ปริมาณความร้อนทางทฤษฏีทั้งหมดที่ต้องถ่ายเททิ้งจากระบบระบายความร้อนของเครื่องปรับอากาศที่ยกตัวอย่างข้างต้น สามารถประเมินได้โดยใช้ค่าความดันในคอนเดนเซอร์ที่ 2000 kPa ดังนี้
1. ค่า Enthalpy ของสาร R22 ที่ 2,000 kPa ที่อุณหภูมิไอร้อนยิ่งยวด (Superheated Temperature) 80ฺํ C = 290.64 kJ/kg
2. ค่า Enthalpy ของสาร R22 ที่ 2,000 kPa ที่สภาวะของเหลวอิ่มตัว (Saturated liquid) = 109.60 kJ/kg
3. ปริมาณพลังงานความร้อนที่ต้องถ่ายทิ้งทั้งหมดที่ระบบระบายความร้อนคำนวณจากพลังงานความร้อน = (ผลต่างของค่า enthalpy) x อัตราการ ไหลเชิงมวลของสารทำความเย็น = 181.04 x 0.0356 = 6.445 kw
ถ้าใช้ประสิทธิภาพในการแลกเปลี่ยนความร้อนของ Heat plate exchanger ที่ 20 - 30% ในการประเมิน ปริมาณความร้อนที่ใช้ประโยชน์ได้ในการทำน้ำร้อนจะมีค่าประมาณ 1.289 - 1.934 kW พลังงานความร้อนนี้จะถ่ายเทไปให้น้ำ อัตราการผลิตน้ำร้อนจากระบบจะขึ้นอยู่กับขนาดของปั๊มน้ำที่ใช้ ทั้งนี้ผู้ออกแบบระบบสามารถประเมินได้โดยพิจารณาขนาดของถังเก็บน้ำอุณหภูมิของน้ำที่ต้องการระยะเวลาที่เครื่องปรับอากาศ หรือเครื่องทำความเย็นทำงานในแต่ละวัน
ระบบการใช้พลังงานความร้อนเหลือทิ้งจากเครื่องปรับอากาศ หรือเครื่องทำความเย็นต่างๆ เป็นระบบที่ควรได้รับการส่งเสริมให้มีการใช้กันอย่างแพร่หลาย โดยเฉพาะในอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวที่เกี่ยวข้องกับสถานประกอบการประเภทโรงแรม หรือสถานที่ราชการที่มีการใช้น้ำร้อน เช่น โรงพยาบาลต่างๆ ระบบการใ้ความร้อนเหลือทิ้งมีข้อดีหลายประการคือ มีค่าบำรุงรักษาระบบต่ำ การติดตั้งระบบระบายความร้อนจะทำให้เครื่องปรับอากาศใช้พลังงานน้อยลง เพราะมีการระบายความร้อนที่ดีขึ้น และเป็นการลดการใช้พลังงานประเภทน้ำมัน ก๊าซ หรือไฟฟ้าในการผลิตน้ำร้อน ซึ่งเป็นพลังงานที่ประเทศไทยต้องนำเข้าจากต่างประเทศ
แห่ลงที่มาข้อมูล : ระบบทำความเย็นและปรับอากาศกับการประหยัดพลังงานวารสารระบบผลิตพลังงานทดแทนและการจัดการสิ่งแวดล้อม ศูนย์ปฏิบัติการวิศวกรรมพลังงานและสิ่งแวดล้อม คณะวิศวกรรมศาสตร์ กำแพงแสน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์นครปฐม โดย ผศ.ดร.กนกศักดิ์ เอี่ยมโอภาส อดีตหัวหน้าศูนย์ปฏิบัติการวิศวกรรมพลังงานและสิ่งแวดล้อม
